Küfür: Bireysel Zaaf mı, Toplumsal Ahlak Sorunu mu

Küfür, en basit hâliyle dilin kontrolsüz kullanımıdır.

Ama daha derin baktığımızda, karşısındakini küçültmeyi, değersizleştirmeyi ve incitmeyi içerir.

Bu yüzden sadece bir kelime değil, bir tutumdur.

Bugün sokakta, trafikte, iş yerinde, hatta sosyal medyada küfür sıradanlaştıysa, bu “insanlar daha rahat” olduğu için değil; dile hâkimiyet azaldığı için böyledir.

Bir birey küfür ettiğinde, belki sadece kendini rahatlatıyordur.

Ama bir çocuk bunu duyduğunda şunu öğrenir:

“Demek ki öfke böyle ifade edilir.”

İşte tam burada bireysel bir zaaf toplumsal bir probleme dönüşür.

Ahlak, sadece büyük laflar etmek değildir.

Ahlak, öfkeliyken de ölçüyü koruyabilmektir.

Ahlak, gücünü bağırarak değil, susarak gösterebilmektir.

Ahlak, karşındakini incitebileceğin hâlde, incitmemeyi seçmektir.

“Küfür rahatlatır” denir.

Evet, kısa vadede.

Ama uzun vadede dili sertleştirir, ilişkileri yıpratır ve saygıyı aşındırır.

Toplumda tahammül azalıyor, empati kayboluyorsa, bunun sebeplerinden biri de dilin hoyratça kullanılmasıdır.

Küfür etmeyen insan daha az sinirli değildir.

Sadece sinirini başkasına yüklemez.

Bu bir karakter meselesidir.

Bugün küfürü normalleştirirsek, yarın saygısızlığı, ertesi gün ise şiddeti konuşur hâle geliriz.

Çünkü dil davranışın provasıdır.

Sonuç olarak, küfür sadece bireysel bir tercih değil, toplumsal ahlakın aynasıdır.

Ve o aynaya baktığımızda kendimize sormamız gereken soru şudur:

Daha güçlü mü konuşuyoruz, yoksa sadece daha yüksek sesle mi?

İnsanı insan yapan, öfkelendiğinde ağzından çıkan değil, sustuğunda koruduğu ahlaktır.

Bu yazı, kimseyi yargılamak için değil; dile, öfkeye ve sorumluluğa yeniden bakmak için kaleme alındı.

Çünkü inanıyorum ki bir toplum kelimelerini kaybettiğinde önce saygısını, sonra vicdanını yitirir.

Ben küfrü bir ifade biçimi değil, bir vazgeçiş olarak görüyorum.

Ve vazgeçmenin değil, iradenin tarafındayım.