İşletmede Hormonlu Büyüme

Hormonlu Büyüme

Ne banka, ne çekler ne de kasa rakamlarında problem var. Üretim var. Güzel gidiyor gibi görünüyor. Ancak madalyonun öteki yüzünde işler pek iç açıcı değil. İnsanlar dile getirmediği için patlamaya hazır bir bombanın üzerinde oturuyorsunuz. Tabiri caiz ise kontrol kaybedilmiş. Görüntü aldatmasın, içeriğine bakalım:

-Peryodik raporlama eksik veya yok ise, (*Raporsuz Kuruluşlar” makalemi okuyunuz)

-Nakit akıyor ama geldiği gibi gidiyor ise,

-Üretim var ama kalite, verim, planlama konuşulmuyor ise,

-Her şey üretim odaklı ise,

-Olaylar ve olgular hep “Acil” ise

-Bütçe yok veya var ve uyulmuyor ise

-Sistemsizlik, ilk tıkanıklıkta insanları birbirine düşürüyor ise

Maalesef hormonlu büyüyorsunuz ve muhtemelen kontrolü kaybetmişsiniz demektir.

Sisteme Karşı Direnç

İnsanoğlu kendisini disipline etmeyi sevmez. Doğası gereği serbest bir hareketi tercih eder. Belli bir kariyer ve disiplinden gelmeyenler için kurallar ve normlar sadece çiğnenebilir yaptırımlardır. İstisnaları olsa da genel geçer budur.

Her yenilik, her düzen arayışı karşısında bir ayak direme, karşı koyma barındırır. Bakmayın siz “Yaparız müdürüm”, “Sorun değil efendim” dendiğine, kimse doğrudan defansa girip ilk dakikadan tepki çekmek istemez. Zamana yayılmış bir dirençle karşılaşırsınız. Sonra bir bakmışsınız ki uygulama terk edilmiş…

Yeni alınan ve eğitimi de aldırılan ERP programı bırakılmış veya kısmi kullanılıyor. Bir dökümantasyon disiplini benimsenmiş, başta iyi gidiyor sonra terk edilmiş. Yeni bir uygulama kararı var ancak uygulayan yok, eski usül statüko (var olan yapı) korunuyor!

Bunları yazmamın sebebi, kontrol sağlanmaya çalışıldığında “pasif bir direniş” olabileceği içindir. Sağlam ve kararlı bir duruş sergilenmez ise, bir daha denemenin başarısının çok daha .zor olacağıdır. İlk seferde iş sıkı tutulmalıdır.

Her yeni uygulamaya defans koyacak ekip veya personelin önceden tesbit edilmesi gerekmektedir. Çoğunluk uygulamaya yatkın olsa da ekibin bu parçaları tarafından zehirlenebilirler. Ben bu insanlara “toksik personel” diyorum. Fısıltı gazetesi, negatif tutum ve davranışlarla personelin tamamını zehirleyebilirler. İnanç ve kararlılık yavaş yavaş erir. Uygulamaya karşı sesler çoğalır Düzenin sağlanması ve uygulamaların sorunsuz hayata geçirilebilmesi için işletme/kurum içindeki toksik personelden belki kurtulmak gerekebilir.

Herkesin inanıp çevresinde toplanmadığı bir ülkü ne kadar ulaşılabilirdir? Hedefler, en alttan en üste kadar aynı inançla savunulmadıkça, aksiyon alınmadıkça ne kadar gerçekçidir?

İşletmelerde “Başarı Üçgeni” diye tabir ettiğim ve eğitimlerde üzerinde durduğum bir olgu var. Başarıyı somut hale getiren öğeler:

İstek-Bütçe-İrade üçgeninde en fazla eksik olan “İrade” oluyor. Hemen çözülüyoruz, hemen yelkenler suya iniyor.

Kolay olduğunu iddia etmiyorum, ancak sadece istedik diye bir şeylerin kendiliğinden yerine geleceğini beklemek saflık değilmidir? Bir noktada, artık bu gibi durumlarda liderlik vasıfları da ön plana çıkmalıdır, çünkü çalışan kitlenin inancını ve enerjisini yüksek tutmak yönetimin sorumluluğundadır.

Her yeni uygulamaya proje gibi yaklaşmaz isek başarı şansımız düşer.

Bu, başka bir yazı konusu olsun. Liderlik için ayrıca bir yazı kaleme alacağım.